Bart Beyls
ELDERS THUIS…
De wereld rond reizen is heden ten dage een fluitje van een cent. Maar is het even vanzelfsprekend om zich definitief ver van zijn geboortestreek te gaan vestigen? ’t Aaltje vroeg het aan een aantal dorpsgenoten die in het buitenland wonen. Hier volgt het verhaal van Bart Beyls vanuit ‘la bella Italia’.
Volgend jaar is het dertig jaar geleden dat mijn ouders, Luc Beyls en Marleen Gistelinck, naar Aalbeke kwamen wonen in de Lauwsestraat 272. Mijn vader vestigde er zijn garage- en carrosseriebedrijf. Ik, zoontje Bart, was toen een dreumes van amper twee jaar. Het was een flink eind op mijn fietsje van tenden de Preshoek naar school. Ik heb nog levende herinneringen aan kleuterjuffrouw Rita Derdeyn en de legendarische onderwijzers Jozef Messiaen, Jean-Marie Holvoet en Bernard Geeraert. Voor mijn middelbaar onderwijs was ik zes jaar intern in het H. Hartcollege in Waregem. Van 1995 tot 1999 studeerde ik economie aan de EHSAL in Brussel.
In Aalbeke was ik actief lid van KLJ Aroma.10 km van Turijn, de stad waar de hoofdzetel van CNH gevestigd is en waar ook een fabriek is waar graafmachines allerhande geproduceerd worden. Ik kon bij mijn werkgever een overplaatsing van Parijs naar Turijn regelen.
In Aalbeke was ik actief lid van KLJ Aroma.
Bart & Monica
Monica en ik zijn vorig jaar in het huwelijksbootje gestapt.10 km van de stad. Het is een actieve gemeente met tal van culturele en sportaccommodaties. De vele handelszaken zijn geconcentreerd in de hoofdstraat. Voor wat je daar niet vindt kan je terecht in minstens vier winkelcomplexen in een straat van vijf kilometer. Vlak bij de gemeente ligt het als Unesco werelderfgoed erkende natuurpark La Mandria. Het is drieduizend hectare groot, volledig omheind (35 km ) en omvat de koninklijke appartementen van Victor Emmanuel II. Dit jaar vond er het Internationaal Paardensalon plaats, waar veel Belgen en Nederlanders naartoe zijn gekomen. Ook bij ons, zoals in gans het land kun je bijzonder lekker tafelen. Piemonte is bezaaid met bekende wijngaarden. Fijne charcuterie en kazen zijn de regiospecialiteiten. Het is ook de streek van de vermaarde witte truffels. Uit gaan eten is een van onze favoriete vrijetijdsbestedingen. Doe ons maar een pizza, huisgemaakte lasagne of calamares. Met enkele vrienden spelen wij wekelijks een partijtje volleybal. Ik speelde het al in Aalbeke met de ploeg van de Gezinsbond.
De winters zijn hier droog en koud, te vergelijken met die in België. Vanaf april is er reeds aardig lenteweer. In de zomer is het heet en vochtig. Wind en storm is er vrijwel nooit daar de streek afgeschermd is door de Alpen. Tarwe en maïs zijn hier een maand vroeger rijp dan bij jullie.1000 km ). Met de auto kunnen we dan een voorraad indoen van dingen die we hier niet vinden: bier, snoepgoed enz.
In de eerste plaats gaan we natuurlijk op bezoek bij mijn ouders, maar ook bij vroegere vrienden, waarvan er vele ook al getrouwd zijn en kinderen hebben. Wij maken natuurlijk van de gelegenheid gebruik om de Belgische specialiteiten te proeven: Monica is verzot op mosselen, garnaalkroketten en een dame-blanche.
Aalbeke lijkt mij niet zo erg veel veranderd. Ik ben tenslotte toch nog maar enkele jaren uitgeweken. Ik zie de Preshoek langzamerhand volgebouwd worden. Het groeiende Preshoekbos valt natuurlijk ook op. Mijn ouderlijke thuis ligt er volop in.
Wat ik van Aalbeke mis zijn de Labberleute, het frietkraam aan het gemeentehuis, de volleybal in hetOC en dat men overal zo gemakkelijk kan parkeren.
De winters zijn hier droog en koud, te vergelijken met die in België. Vanaf april is er reeds aardig lenteweer. In de zomer is het heet en vochtig. Wind en storm is er vrijwel nooit daar de streek afgeschermd is door de Alpen. Tarwe en maïs zijn hier een maand vroeger rijp dan bij jullie.
In de eerste plaats gaan we natuurlijk op bezoek bij mijn ouders, maar ook bij vroegere vrienden, waarvan er vele ook al getrouwd zijn en kinderen hebben. Wij maken natuurlijk van de gelegenheid gebruik om de Belgische specialiteiten te proeven: Monica is verzot op mosselen, garnaalkroketten en een dame-blanche.
Aalbeke lijkt mij niet zo erg veel veranderd. Ik ben tenslotte toch nog maar enkele jaren uitgeweken. Ik zie de Preshoek langzamerhand volgebouwd worden. Het groeiende Preshoekbos valt natuurlijk ook op. Mijn ouderlijke thuis ligt er volop in.
Wat ik van Aalbeke mis zijn de Labberleute, het frietkraam aan het gemeentehuis, de volleybal in het
Het plaatsje Druento ligt op zo’n 10 km van Turijn.
