Marie-Andrée Desmet

Ik heet Marie-Andrée Desmet. ’t Aaltje vroeg mij als uitwijkelinge iets over mezelf te vertellen, wat ik met plezier doe. Ik woon namelijk al bijna 34 jaar in Duitsland. Ik zag het levenslicht in de materniteit in Moeskroen op 7 februari 1948. Reken maar na welke afgeronde leeftijd ik over een paar weken bereik. Mijn ouders woonden in de Lauwsestraat. Zij baatten café De Harmonie uit, naast de Sint-Corneliuszaal. Ik heb twee jongere broers: Freddy en Patrick.  Na de lagere school in Aalbeke volgde ik vier jaar handel in Bijstand in Kortrijk. Ik kon daarna aan de slag als bediende bij het glas- en spiegelbedrijf Mirorlux.
Ik was lid van de VKAJ en van de Chiro, waarvan ik leidster werd.
Mijn man Wolfgang Hübner leerde ik in Aalbeke kennen. Hij is enkele jaren ouder dan ik en afkomstig uit Silezië. Hij werkte in die tijd als monteur van textielmachines voor het Duitse bedrijf Artos. Regelmatig verbleef hij voor langere tijd in onze streek. In februari 1968 was hij aan het werk in de firma L.De Poortere. Er was een Kees Brug Show in de feestzaal Ons Huis. Erna Lepers en ik deden er de drankbediening. Wolfgang en enkele collega’s kwamen er een pintje drinken om de tijd te verdrijven. En van het een kwam het ander. Wij huwden in Aalbeke in 1970. Ik bleef nog een tijd thuis inwonen. Wolfgang werkte veel op verplaatsing. Wij maakten plannen om naar Duitsland te gaan wonen en lieten een woning bouwen in Unterlüss. In 1974 verliet ik definitief Aalbeke. Inmiddels was onze zoon Peter geboren. Een paar jaar later kwam dochter Severine erbij.
De eerste vijf jaar in Duitsland ben ik thuis gebleven voor de kinderen. In 1979 heb ik hier in de gemeente werk gevonden als bediende bij Rheinmetall. Dit bekend bedrijf heeft een afdeling voor onderhoud en herstelling van militaire voertuigen, zoals bijvoorbeeld de Leopard 2-tanks. Ik werk er nu al 28 jaar. Na overname van Artos door het Britse Babcock, werd de plaatselijke fabriek gesloten. Wolfgang heeft  van dan af, tot aan zijn pensioen in 2005 bij de Deutsche Post gewerkt.Unterlüss, een gemeente met iets meer dan 4 000 inwoners, maakt deel uit van de Landkreis Celle, in de Noordduitse deelstaat Nedersaksen. Het dorp is ontstaan uit een halteplaats op de spoorweglijn Hannover-Hamburg. De streek is bekend als de Lüneburger Heide, het grootste aaneengesloten natuurgebied van het land .Het is er prachtig om te wandelen en te fietsen, wat wij in de zomer regelmatig doen met vrienden. Als de heide in augustus in paarse bloei staat lokt dat veel toeristen. Heel wat particulieren bieden hier vakantieverblijven aan.
In ons dorp zijn er twee supermarkten, een slager en drie bakkers. Voor andere winkels moet je een 25 km ver rijden naar de stad. Elke donderdag is er hier markt. Belangrijke gebeurtenissen zijn het dorpsfeest eind augustus en de kerstmarkt begin december.Dat ik naar Duitsland kwam wonen, was geen keuze, maar de evidentie zelf. Ik heb me hier vlug thuis gevoeld. De taal was geen té groot probleem, alhoewel ik in het begin wat onzeker was. Mijn Duits is nog steeds niet perfect -het is een moeilijke taal- maar ik denk dat ik beter schrijf in het Duits dan in het Nederlands. Met man en kinderen wordt altijd Duits gesproken. Zij begrijpen wel wat Nederlands en spreken nog een gebrekkig Vlaams als ze in Aalbeke zijn.Via de sportvereniging van Wolfgang, de school en vrienden van de kinderen, en natuurlijk mijn werk, leerde ik snel veel mensen kennen. Nu hebben wij tal van vrienden en kennissen, ook in de plaatselijke bowlingclub waar ik lid van ben.Er vallen uiteraard wel een aantal  verschillen op met België en Aalbeke. Er wordt hier minder waarde gehecht aan uiterlijkheden. Het praktische is het belangrijkst. Duitsland is zeer proper. Mensen houden ook meer afstand van elkaar. Goede vrienden en kennissen, of wie het zelf aangeboden heeft, kun je met de voornaam aanspreken en tutoyeren. Voor alle anderen geldt de beleefdheidsvorm ‘sie’.
Elke verjaardag wordt gevierd. De taart wordt zelden gekocht, maar zelf gebakken. Zelf gemaakt smaakt beter zegt men. In het begin heb ik veel moeten leren op dat gebied.
Met Kerstmis eet de ganse familie gebraden gans met rode kool en aardappelknoedels. Wij drinken daar graag een glas Duitse witte wijn bij.Een of twee keer per jaar, en tussendoor voor familiefeesten, komen wij op bezoek naar Aalbeke, waar heel wat familie woont: mijn mama Rosa Vanhoucke, broers, nonkels en tantes. Het is zo’n 630 km ver, door Nederland. Ik heb zeer goede herinneringen aan de samenkomsten in Aalbeke met de 40- en 50-jarigen, en aan alle bekenden die ik daar teruggezien heb. Met de jeugdvriendinnen Erna Lepers en Regina Deschamps heb ik regelmatig contact via e-mail.
Aalbeke is veel veranderd in al die jaren. Met de verschillende appartementsgebouwen is het nu veel moderner. Maar voor mij is het eigenlijk vervreemd. Hier ben ik totaal ingeburgerd. Mijn kinderen zijn het huis uit maar wonen met hun partner in Duitsland. Waar mijn familie woont, daar is mijn thuis. Ooit nog terugkeren naar Aalbeke zit er zeker niet in. Frohe Weihnachten und ein glückliches neues Jahr wünsche ich allen die mich kennen.
Dat zal iedereen in Aalbeke wel verstaan  zeker?

Foto : Marie-Andrée en Wolfgang : van 'Ons Huis' tot 'Elders thuis'

Kaartje : Unterlüss ligt halverwege Hamburg en Hannover, aan de rand van Naturpark Südheide