De Weister proeft van verschillende culturen

Een van de voordelen van het kleinschalig genormaliseerd wonen is, dat je zelf mag koken. Er wordt meestal gekookt aan de hand van een vooraf vastgesteld menu, maar we hebben de vrijheid om in te spelen op de vragen van de bewoners.

In Ten Lande werkt Amal Abdullahi als leefgroepondersteuner. Al vrij vlug was duidelijk dat Amal feeling heeft voor koken, maar dat ze onze manier van koken niet altijd 'aanvoelt'. Toen rees het idee om eens een Somalische maaltijd te bereiden... Het vroeg toch wel wat overredingskracht om Amal zo ver te krijgen dat ze haar kookkunsten wou demonstreren, maar na enig overleg met het thuisfront ging ze akkoord.

De dag voor het koken werden de boodschappen gedaan. Samen met een paar bewoners trokken ze naar de alom gekende winkel Rahman in de Zwevegemsestraat. Een exotische wereld ging open voor de bewoners: een ongekend gamma aan geuren, smaken, kleuren,... Ook de uitbaters van de winkel werden aangenaam verrast door de spontane uitlatingen van de bewoners... Daarna werd er vlees gehaald bij de Marokkaanse slager, en brood bij de Turkse bakker: hoe zong Johan Verminnen het ook weer: 'ik neem vakantie in mijn straat...?

De dag nadien werd er volop gehakt, gesneden, gekookt, gebakken, ... De bewoners hadden hun handen vol met het helpen klaarmaken van een uitgebreid menu. Uiteraard moest er geproeft worden, met alle commentaar van dien. Voor één keer waren het niet de gekende geuren die de huiskamer vulden, maar overheersten de aroma's van koriander, kurkuma en tagine kruiden. Het enthousiasme van de bewoners sprak boekdelen... Kathleen zorgde als animator voor aangepaste muziek, een aangename sfeer en de praktische ondersteuning van Amal. Dank zij Amal hadden wij ook gepaste kledij: we hadden allemaal het gevoel even in een andere wereld te vertoeven....

Toen kwam het moment suprême: proeven van al dat lekkers dat op tafel verscheen...: louktah ariga: een stoofpotje van lam, aghar: een groentenschotel en digakh: een gerecht van kippenvleugeltjes. En als dessert hadden we bij de koffie Baklava: zoete gebakjes ... (die lekker aan de tandprothese blijven kleven...) Wie denkt dat de bewoners vasthouden aan gekende smaken en menu's kwam bedrogen uit! Met veel smaak werd alles verorberd, de nodige (positieve) commentaar werd gegeven en veel bleef er niet over... De bewoners waren echt enthousiast, en vonden dat het niet bij die ene keer kon blijven. Daarom werd er afgesproken dat er iedere maand iemand een menu zou klaarmaken uit zijn / haar land van herkomst. In Maart staat er een Marokkaanse maaltijd gepland, in april eten we Palestijns... Laat maar komen!

Misschien heeft mevr. Merckel het toch niet bij het rechte eind wanneer ze beweert dat Multiculti niet werkt... Wij hebben ervaren dat bewoners met dementie wel open staan voor andere gewoontes, smaken en ervaringen. En begint integratie, zowel van allochtonen als mensen met dementie, niet in het gewone dagdagelijkse leven??? Bedankt Amal, Kathleen, Magali en alle andere personeelsleden die meehielpen die dag.